Home
Εύηνος, Οκτώβριος 2010 PDF Εκτύπωση E-mail
Εκδρομικό

Rafting, Flying Fox, Rappel και πολύ φαγοπότι στο γνωστό Χάνι έζησαν οι φίλοι της Αθηναϊκής Λέσχης Καγιάκ που βρέθηκαν στην Ορεινή Ναυπακτία το προτελευταίο Σαββατοκύριακο του Νοέμβρη. Μαζί τους και η σχολή προχωρημένων που έκανε το παρθενικό της ταξίδι στα γνώριμα για τους παλιούς καγιάκερ, νερά του Ευήνου.

 


Σ΄αυτή την απόδραση μας ταξιδεύει ο Σπύρος Τρωιάννος, μέλος της σχολής προχωρημένων της λέσχης μας.



Κυριακή βράδυ, οδηγώντας κουρασμένος προς Αθήνα, βλέποντας το γεμάτο φεγγάρι (κάθε εκδρομή μέxρι τώρα συμπίπτει με πανσέληνο...) Και αυτό ακόμα είχες σκεφτεί όταν οργάνωνες Γιώργο Μαργαρίτη;), αναπολώ και προσπαθώ να οργανώσω στη μνήμη μου όσες στιγμές μπορώ να ανακαλέσω από το σαββατοκύριακο που ολοκληρώνεται. Ηταν η 2η εκδρομή (από τις 10 προγραμματισμένες για τη χρονιά 2010-2011) της Σχολής προχωρημένων που διοργάνωσε η Αθηναϊκή Λέσχη Καγιάκ (ΑΛΚ), και πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή 50 ατόμων (καγιάκερς αλλά και αγαπημένα τους πρόσωπα). Οι δραστηριότητες που έχουν σχεδιαστεί, περιλαμβάνουν καταβάσεις στον Εύηνο με καγιάκ και βάρκες rafting, τοξοβολία, flying fox, καταρρίχηση (rappel), αναρρίχηση σε τεχνητό τοίχο αλλά και καλό φαγητό στην ταβέρνα το Χάνι, και φιλοδοξούν να καλύψουν τα γούστα μικρών και μεγάλων, καγιάκερς ή μη.



Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά:
Παρασκευή βραδάκι, περνώντας τη γέφυρα στο Αντίρριο, αρχίζει να χτυπάει το κινητό. Είναι χαρακτηριστικό κάθε εκδρομής, η αυθόρμητη διάθεση επικοινωνίας όλων μας καθ’ οδόν προς τα ποτάμια. Ισως από ανάγκη να μοιραστείς την αγωνία του πρίν... Ισως το ότι νοιώθουμε ομάδα.. Ισως κάτι πιο σύνθετο...Σε ανθρώπους έξω από το χώρο μπορεί να φαίνεται περίεργο, το γιατί πχ ένας ειδοποιεί για μια ταμπέλλα που δεν υπάρχει σε μια διασταύρωση, ή για την κατάσταση του δρόμου, ή απλά ότι φτάνει σε μισή ώρα... και σίγουρα θα δυσκολευτούν να εξηγήσουν ότι τηλεφωνούν και κάποιοι που δεν μπόρεσαν καν να έρθουν.. Ετσι, μαζευόμαστε όσοι μπορέσαμε στη Ναύπακτο. Καφέ στο λιμάνι μέχρι να έρθουν και άλλοι και μετά φαγητό σε ταβερνάκι με ελληνική βραδυά και φωτογραφίες από καταβάσεις καγιάκ στους τοίχους...Το κλίμα: Ενθουσιασμός που ξανασυναντιόμαστε με τον ίδιο σκοπό, προσμονή για την κατάβαση στα όρια της ανυπομονησίας..

Σάββατο 20/11/2010 - Κατάβαση του Εύηνου, παράλληλες δραστηριότητες
9 μαθητές, (η Εύη, η Λυδία, η Μαριάννα, η Ρένια, ο Γαβρήλος, ο Ζαχαρίας, ο Κωσταντίνος, ο Νίκος, και ο υπογράφων) με άλλους τόσους συνοδούς (17 καγιάκ συνολικά), αναμένεται να κατέβουν τα σχετικά λίγα νερά του Εύηνου. Στόχος τους, να ρουφήξουν ότι περισσότερο μπορούν από εμπειρία και γνώσεις, στα πλαίσια της σχολής Προχωρημένων, αλλά και να ζήσουν 2 μέρες κοντά στη φύση.



Εγερτήριο, λοιπόν, για τους καγιάκερ σχετικά νωρίς, αφού 07:45 πρέπει να έχει τελειώσει το πρωινό. Συγκέντρωση, μεταφορά με βανάκια στη γέφυρα του Πόρου (την αφετηρία), ξεφόρτωμα, ντύσιμο, ζέσταμα-διατατικές είναι τα απαραίτητα διαδικαστικά. Η ενημέρωση για το ποτάμι και η αναγγελία της σειράς που θα κινούνται οι καγιάκερ, για μένα χτυπάει το εσωτερικό καμπανάκι «έναρξη κατάβασης». «...Νο 3 Γαβρήλος, Νο 4 Σπύρος...» Από εκείνη τη στιγμή, με τον μπροστινό σου σε δένουν κάποια αόρατα νήματα γιά όλη τη μέρα! Θα προετοιμαστείς βλέποντάς τον για το τι θα αντιμετωπίσεις σε κάθε πέρασμα, θα προσπαθήσεις να ακολουθήσεις τις γραμμές του όταν είναι πετυχημένες και να αποφύγεις πιθανά λάθη του (αν μπορέσεις). Θα δείς τις αντιδράσεις του και θα καταλάβεις τη διάθεσή του. Θα ανταλλάξεις μια κουβέντα επιβράβευσης ή εμψύχωσης.. Στον τερματισμό νοιώθεις ότι τον ξέρεις λίγο καλύτερα από ότι στην αφετηρία..

Στις 10:30 ξεκινάμε. Μετά τον μεγάλο όγκο νερού που αντιμετωπίσαμε στον Αραχθο, η αρχική όψη του Εύηνου μας διώχνει άγχος. Τα ομαλά πρώτα μέτρα μας δίνουν την ευκαιρία να βρούμε την επαφή μας με το σκάφος και το κουπί, χωρίς πτώσεις. (Σε αντίθεση με τα κύματα που συναντήσαμε στην εκκίνηση στον Αραχθο) Η προοδευτική δυσκολία αλλά και το ότι οι συνθήκες επιτρέπουν να εκτελέσουμε εκούσια roll, αυξάνει την αυτοπεποίθηση της ομάδας. Ο καλός καιρός μας φτιάχνει τη διάθεση. Η σχετική ευκολία του ποταμού μας επιτρέπει να βλέπουμε και το τοπίο! Συνέλαβα τον εαυτό μου να ψάχνει τα ίχνη του πετρόκτιστου μονοπατιού που χρησιμοποιήθηκε στην έξοδο του Μεσολογγίου.. Επεσα όμως σε μια πέτρα που λίγο έλειψε να με ρίξει και έγινα πιο προσεκτικός.. Επιτέλους, στο 3ο ποτάμι μας διασκεδάζουμε και λίγο... Ενώ στο προηγούμενο μόνο σταματημένοι μπορούσαμε να κοιτάξουμε γύρω.

Τα περάσματα πραγματοποιούνται με επιτυχία και ασφάλεια. Με πολύ λιγότερο άγχος. Διασκεδάζουμε βελτιώνοντας την τεχνική μας με τις ασκήσεις (1η φορά σε ποτάμι). Η στάση για τσάϊ και παστέλι μας βρίσκει σχετικά χαλαρούς. Η ενέργεια που ανακτήσαμε θα μας χρειαστεί άμεσα, μια και η συνέχεια μας επιφυλάσει μια καλή προπόνηση στην κωπηλασία. Κατεβαίνω και κουβεντιάζω με το Γαβρήλο. Το πώς έκανα eject (δεν βγήκε το roll), σε νερό που δεν έφτανε ως το γόνατο(!), ποτέ δεν το κατάλαβα.. Και ενώ τα πράγματα εξελίσονται flat, φτάνουμε στην πίστα! Ξαφνικά συναγερμός. Στόπερ, καταρακτάκια, V, κύματα, και αυτός ο βράχος μες τη μέση ήταν ανάγκη να είναι εκεί;

Το έργο θυμίζει σκηνές από το «Επιβίωση στον Αραχθο». Όμως η εμπειρία που γράφτηκε τότε, μας επιτρέπει να ανταπεξέλθουμε πιο αποτελεσματικά... Μετά από 9 χιλιόμετρα και 5 ώρες, βγήκαμε, λίγο πριν τη γέφυρα Μπανιά, χαρούμενοι, κουρασμένοι και εξιταρισμένοι από το τελευταίο κομμάτι. Φόρτωμα του τρέιλερ, χωρισμένοι σε ομάδες εργασιών. Φυσικά δεν λείπουν οι παραινέσεις ώστε η οργάνωση να αγγίξει το τέλειο. «Τι ώρα είναι το φαγητό ρε παιδιά;» ψιθυρίζουν κάποιοι συνωμοτικά..μη μας ακούσει και κανείς...



Παράλληλα, από τις 14:30, στη βάση της Rafting House, έχει ξεκινήσει ο 3ωρος κύκλος περιπέτειας (τοξοβολία, αναρρίχηση, καταρρίχηση και flying fox). Επιστρέφοντας μετά την κατάβαση, ο 10χρονοςγυιός μου επέμενε να σταματήσουμε πάνω στη γέφυρα Μπανιά για να μου δείξει με ενθουσιασμό και περηφάνεια, που ακριβώς έγινε το ραπέλ, και πόσο κοντά στο νερό έφτασε. Ένα καλό των εκδρομών της ΑΛΚ, για εμάς τους μπαμπάδες, είναι ότι φροντίζει να είμαστε απερίσπαστοι παρόλη τη παρουσία των παιδιών μας.. Αλλά και οι μεγαλύτεροι συμμετέχοντες (Μία, Γιώργος/Μάτα) ήταν χαρούμενοι. Η αξιολόγηση της κατάβασης από το Γιάννη στο «Χάνι», είχε τις δυσκολίες της, μια και έπρεπε να αντισταθούμε στις μυρωδιές των φαγητών που ετοιμαζόντουσαν, πράγμα που με τόση πείνα ήθελε αυστηρή πειθαρχία... Μού πέρασε η σκέψη ότι ίσως να μην ήταν τυχαίο..Λέτε; Όταν άρχισαν να έρχονται πιάτα με τυρόπιτα, σουφλέ πατάτας, ρεβυθάδα στη γάστρα, χοιρινή στα κάρβουνα, κοτόπουλο κοκκινιστό με μακαρόνια, αρνάκι ριγανάτο με πατάτες, προσωρινά ησύχασε η αίθουσα. Μετά την αρχική λαιμαργία, οι συζητήσεις στα τραπέζια άναψαν, φυσικά γύρω από τις εμπειρίες της κατάβασης και πιο πολύ της πίστας. Όταν ήρθε το γιαούρτι με κυδώνι, άρχισαν οι προβλέψεις για την αυριανή... «Μάλλον θα πάμε σερί κάτω».. «Μπά, θα συνοδεύουμε και αρχάριους»...Σχετικά νωρίς για ύπνο, λοιπόν, ώστε να είμαστε πανέτοιμοι για αύριο..

Κυριακή 21/11/2010
Η συγκέντρωση μας μετά το πρωινό, επιφυλάσει μια ευχάριστη έκπληξη. Το πρόγραμμα της σχολής άλλαξε! Αντί για κατάβαση θα κάνουμε προπόνηση στην τεχνητή πίστα σλάλομ. Λίγο η χαμηλή χθεσινή στάθμη των νερών του ποταμού και το πολύ κουπί που συνεπάγεται, λίγο το δέος που είχε αναπτυχθεί από την αδρεναλίνη που μας έβγαλε το ίδιο μέρος χθές, λίγο οι μνήμες του Αράχθου...Δεν ξέρω ακριβώς, αλλά μας άρεσε αυτή η αλλαγή... Περπατώντας με το Γιάννη κατά μήκος της πίστας για να τη δούμε πριν βρεθούμε μέσα με τα καγιάκ μας, ξέρω από τις λίγες κουβέντες και τα πολλά βλέματα που ανταλάξαμε ότι και ο Ζαχαρίας και ο Νίκος και εγώ νοιώθαμε λίγο-πολύ το ίδιο μίγμα συναισθημάτων: Το «που πάμε ρε;» που τόσο καίρια διατύπωσε ο Ζαχαρίας μέρες μετά, περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο την αρχική αντίδραση. Η εμπιστοσύνη στο Γιάννη, δημιουργεί το χώρο για δεύτερες σκέψεις.. Γιά να το λέει αυτός, μάλλον θα μπορούμε.. Κάτσε να δούμε όλη την πίστα.. Δεξιά ή αριστερά από το βράχο; Αν περάσουμε το boof καλά, και έρθουμε δεξιότερα, μετά τσουλάει ομαλότερα.. Δεν βλέπω να γλυτώνουμε τα eject, αλλά θα το προσπαθήσουμε.. Κατεβαίνει πρώτα ο δάσκαλος, και τον βλέπουμε από έξω. Δείχνει διασκεδαστικό για αυτόν.. Θα φτάσουμε ποτέ σε αυτό το επίπεδο; Κοίτα πως πέρασε εδώ, έβαλε μύτη αριστερά, να το θυμάμαι...

Για περισσότερο από 4 ώρες, ανεβοκαταιβαίνουμε την πίστα... Η επανάληψη απομυθοποιεί πράγματα.. Είναι η εμπειρία που καταγράφεται κουπιά με κουπιά, λεπτό με λεπτό.. Τα καταρακτάκια φαίνονται σχετικά απλά πιά. Το V βγαίνει και ας μην το κεντράρεις, αρκεί να προσέξεις όταν συναντάς τη γλώσσα... Το ρόλλ που βγήκε γρήγορα, πάνω στη ροή, δίνει αυτοπεποίθηση.. «Είσαι καλά;» Με ρωτάει ο Γιώργος καθώς ανεβαίνω για άλλη μια φορά την πίστα.. «Ναι, γιατί;» «Σε βλέπω προβληματισμένο», μου λέει. Και μόνο τότε συνειδητοποιώ ότι εκείνες τις ώρες δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο..Σαν να υπάρχει μια εντολή στο μυαλό μου να φιλτράρει οποιοδήποτε άλλο ερέθισμα και να επεξεργάζεται μόνο όσα είναι σχετικά με το κατέβασμα... Ετσι ίσως εξηγείται ότι άκουγα τη φωνή της Μαριάννας που μας εμψύχωνε από έξω στα δύσκολα.. Η ώρα περνάει, τα χιλιόμετρα που βάζουμε αυξάνουν.. Τα παράλληλα περάσματα τελειοποιούνται. Σε κάποια ένοιωσα να πλανάρω.. «ατσαλάκωτος».. Φοβερή ικανοποίηση.. Στο τέλος της μέρας τίποτα δεν μας φαίνεται πιά τόσο δύσκολο όσο το πρωί (εσύ το έγραψες πρώτη, Ρένια).. «Μπαμπά, σε είδα και σε ένα ρόλλ στα κύματα..» μου είπε ο Χάρης μόλις βγήκα. «Θέλω να μάθω και εγώ για να κατεβαίνουμε μαζί..» Τα λόγια του με έκαναν να σκεφτώ πολλά, που δεν εχουν θέση σε αυτό το άρθρο, είμαι όμως σίγουρος ότι θέλω να τον ξαναπάρω στην επόμενη εκδρομή.

Την ίδια περίπου ώρα με εμάς, ξεκινούσε και η κατάβαση με ράφτινγκ, αλλά και η κατάβαση των αρχαρίων. Το τέλος και των τριών δραστηριοτήτων συνέπεσε, και επομένως διαδικαστικά όπως φόρτωμα τρέιλερ και Kangoo, μεταφορά στην βάση της Rafting House, αλλά και παράδοση – παραλαβή εξοπλισμού, ολοκληρώθηκαν με καλό συντονισμό.



Στις 1600 περίπου, και ενώ κάποιοι ήδη έτρωγαν χοιρινό μαγειρευτό και κεφτεδάκια στο φούρνο, στην αξιολόγηση της σχολής, είχαμε την ευκαιρία να δούμε το video που τράβηξε η Ελενα από τα περάσματα στη πίστα.. . Δεν ξέρω αν της δώσαμε να καταλάβει τότε πόσο σημαντικό πράγμα ήταν για μας αυτό. Νίκο, πές της ότι την ευχαριστούμε θερμά εκ μέρους όλων μας.. Και σένα ευχαριστούμε Γιάννη, για την υπομονή στο σχολιασμό καρέ-καρέ...

Με αυτές τις εικόνες στο μυαλό, αρχίσαμε να μαζεύουμε για πίσω. Ο καθένας με το δικό του ρυθμό, τις δικές του σκέψεις.. Ολοι μας θα ενταχθούμε ξανά στη καθημερινότητά μας... Όμως, θα υπάρχει κάτι μέσα μας που θα μας γεμίζει προσμονή .. Το ραντεβού στις 18 Δεκέμβρη στον Τρικεριώτη.

Σπύρος Τρωιάννος

ΥΓ1 Όσο για τη διαμονή... ή εξαιρετική φιλοξενία που προσφέρουν στα δωμάτια τους η Βάσω στο "Χάνι" , η Άννυ και ο Γιάννης στο “Evinos Resort” και ο Κώστας στο "River View" είναι σίγουρο ότι θα μας ξαναφέρει κοντά τους.

ΥΓ2 Χρωστάμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Εταιρεία Υπαίθριων Δραστηριοτήτων "Rafting House" του Γιώργου–Μάριου & Δημήτρης Καλτσή για την άψογη διοργάνωση όλων των υπαίθριων δραστηριοτήτων (rafting, τοξοβολία, αναρρίχηση, καταρρίχηση και flying fox) για τα μέλη και τους φίλους του συλλόγου μας.

ΥΓ3 Ηλία, οι σκέψεις και οι ευχές όλων μας μαζί σου. Χριστίνα, μας έλειψες, ελπίζουμε να ομαλοποιηθούν τα πράγματα το ταχύτερο.

ΥΓ4 Ευχαριστώ την ΑΛΚ, τους συνοδούς, τους εκπαιδευτές και τους συμμαθητές μου..

Σχόλια μαθητών της Σχολής Προχωρημένων για το διήμερο:
Η εκδρομή για άλλη μια φορά είχε άψογη οργάνωση , το ποτάμι θα έλεγα ήταν του "κουπιού" μας ήρεμα νερά αλλά ορισμένα σημεία πολύ πονηρά . Θεωρώ μεγάλη ευκαιρία να γράψουμε χιλιόμετρα στην γάστρα καθώς επίσης να διορθώσουμε λάθη να βελτιώσουμε τεχνική και να πειραματιστούμε σε κουπιές και γωνίες εισόδου/εξόδου χωρίς τον κίνδυνο της ανατροπής . Η δεύτερη μέρα ήταν η μεγάλη έκπληξη , προπόνηση στην πίστα, ένα σφίξιμο αρχικά βλέποντας τον δάσκαλο Χολέβα να παίζει με τα περάσματα .. «που πάμε ρε ».. ώσπου περάσαμε τα σημεία με αρκετή δυσκολία βέβαια αλλά λιγότερες ανατροπές απ'ότι περίμενα κανένα eject και το καλύτερο: προς το τέλος ενστικτωδώς βγαίνανε οι κουπιές, η στήριξη και η κατεύθυνση του σκάφους. Κουρασμένοι μεν αλλά πλήρως ικανοποιημένοι από αυτά που μας δίδαξε η πίστα, φορτώσαμε τα καγιάκ με ένα χαμόγελο ηλίθιου ζωγραφισμένο στο πρόσωπο μας. Ούτε η συνηθισμένη, δικαιολογημένη γκρίνια του 'ακατανόμαστου' μας άγγιξε ούτε η πείνα . Και εις άλλα με υγεία και πολύ όρεξη για καινούργια περάσματα
Ζαχαρίας

Η εντύπωση που αποκόμισα απο την εκδρομή στον Εύηνο, η οποία ήταν για μένα η πρώτη κατάβαση στο επίπεδο των προχωρημένων, είναι πάρα πολύ καλή. Το γεγονός ότι το ποτάμι αποδείχθηκε (σε γενικές γραμμές και στη μεγαλύτερη έκτασή του) ευκολότερο των προσδοκιών μου σε σχέση με το Λούσιο-Αλφειό συνέβαλε σε μια ήπια μετάβαση από το επίπεδο των μετρίων σε αυτό των προχωρημένων και βελτίωσε αρκετά την ψυχολογία μου ως προς το kayak (η οποία όπως θα έχεις διαπιστώσει από τη διαρκή γκρίνια μου δεν είναι συνήθως και η καλύτερη...). Στα θετικά στοιχεία της εν λόγω κατάβασης εντάσσεται και η πληρέστερη κατανόηση των προσωπικών μου τεχνικών αδυναμιών, όπως για παράδειγμα ο τρόπος που κάνω κουπί (που είναι συχνά ανομοιογενής με αποτέλεσμα να επηρεάζεται αρκετά ο προσανατολισμός του σκάφους), η αδυναμία να κάνω roll όταν η πτώση είναι ακούσια,και ο τρόπος που αντιδρώ όταν προσκρούω σε βράχο...Τις αδυναμίες αυτές δεν είχα συνειδητοποιήσει πλήρως στο Λούσιο, όπου οι εικόνες και οι πληροφορίες ήταν αρκετά συγκεχυμένες στο μυαλό μου. Επιπλέον, δεν θα έπρεπε να παραλείψω να αναφέρω πως, για μία ακόμη φορά, έμεινα απόλυτα ικανοποιημένη απο την άρτια οργάνωση, την προσοχή στη λεπτομέρεια και την υψηλών προδιαγραφών ασφάλεια που προσέφεραν ο κος Χολέβας και όλοι ανεξαιρέτως οι συνοδοί-διασώστες, τους οποίους ευχαριστώ ιδιαιτέρως.

Τέλος, νομίζω πως τα λόγια για το κλίμα και τη διάθεση στην παρέα μας είναι περιττά... πιστεύω πως κάθε φορά δένουμε σαν ομάδα όλο και περισσότερο και προσωπικά αισθάνομαι τυχερή που είμαι μέρος της και θα έχω την ευκαιρία να περάσω τόσες ξεχωριστές στιγμές στα εξαιρετικής φυσικής ομορφιάς μέρη της πατρίδας μας...άλλωστε για μένα αυτός είναι και ο ορισμός της ποιοτικής ψυχαγωγίας!

Και επειδή η ζωή δεν μετριέται απο τις στιγμές που ανασαίνουμε αλλά από αυτές που μας κόβουν την ανάσα....εύχομαι στην ομάδα ΚΑΛΕΣ ΚΑΤΑΒΑΣΕΙΣ!!!!!!!!!!!!!
Ευη

Ομολογω οτι ο Αραχθος μου ειχε φτιαξει αρκετα την ψυχολογια και ετσι ημουν για το ποταμι με πολυ καλη διαθεση. Βεβαια για να πω και την αληθεια, περιμενα ψηλότερη τη σταθμη του νερου για να αποκτησει λιγο μεγαλυτερο ενδιαφερον ειδικα στα τελευταια 3-4 χλμ που το νερο ηταν ελαχιστο .Παρ'ολα αυτα ηταν μια ακρως εκπαιδευτικη καταβαση, και αυτο ηταν το καλο, εμενα προσωπικα με βοηθησε στο escimo roll το οποιο οποτε το χρειαστηκα μου βγηκε αμεσως, στην κατευθυνση του καγιακ και γενικα σε οτιδηποτε εχουμε μαθει μεχρι τωρα.Τελος πιστευω οτι θα επρεπε να αφιερωσουμε λιγο παραπανω χρονο στην πιστα μιας και ειχε αρκετα καλη σταθμη.
Κωσταντίνος

"Η κατάβαση στον Εύηνο προσωπικά με έκανε να καταλάβω τη διαφορά μεταξύ της ευχαρίστησης που μπορεί να λάβει κάποιος «κατά τη διάρκεια» της κατάβασης σε σύγκριση με την ευχαρίστηση που μου προξενούσε έως τώρα η «ολοκλήρωση» της κατάβασης!

Η κατάβαση του Σαββάτου ήταν...απολαυστική...! Κανένα άγχος, καμία ταλαιπωρία...
Όσο για την επιλογή μου να μην μπω στο καγιάκ την Κυριακή και απλά να παρατηρώ τους υπόλοιπους απέξω ήταν... βασανιστική...! Ποτέ ξανά...
...και τώρα... 1 εβδομάδα μετά... πίσω από ένα γραφείο βγάζοντας τα μάτια στον υπολογιστή...αναρωτιέμαι... πήζοντας μέσα σε έγγραφα και φακέλους... αργεί πολύ η κατάβαση στον Τρικεριώτη;;;"
Ρένια

 
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση